Plots- en laatdoofheid
Onder plotsdoofheid verstaat men in relatief korte tijd doof worden. Als iemand na een periode van toenemende slechthorendheid geleidelijk doof geworden is, wordt er gesproken van laatdoofheid.
Plots- en laatdoofheid zijn echter niet hetzelfde als ouderdomslechthorendheid. Plotseling of meer geleidelijk doof worden kan in principe iedereen overkomen, op elke leeftijd.
Oorzaken
Plotsdoofheid kan het gevolg zijn van ziekte (bijv. hersenvliesontsteking of een brughoektumor op de gehoorzenuwen als gevolg van Neurofibromatose , type NF2, een virusinfectie, medicijnvergiftiging (o.a. bepaalde antibiotica, zie hieronder), een verkeersongeval, een val van een trap of lawaai. Vaak is de oorzaak van de plotsdoofheid onbekend.
Bij laatdoofheid kan ook erfelijkheid (progressieve slechthorendheid) een rol spelen.
Medicijnvergiftiging
Er zijn geneesmiddelen, die de functies van het binnenoor (gehoororgaan en evenwichtsorgaan) in meer of mindere mate kunnen aantasten. Deze chemische stoffen worden ‘ototoxisch’ genoemd en kunnen voor tinnitus en gehoorverlies zorgen.
Voorbeelden hiervan zijn :
- Cytostatica (remmers celgroei en celdeling)
- Kinine (vroeger veel gebruikt bij behandeling van malaria)
- Lisdiuretica, Furosemide (urineafdrijvende middelen)
- NSAID (‘aspirine’ - bij pijn- en koortsbestrijding)
- Streptomycine (bij behandeling van tuberculose)
Toediening van ototoxische geneesmiddelen kan noodzakelijk zijn bij ernstige levensbedreigende processen in het lichaam, zoals tumoren en infecties. Of geneesmiddelen, waaronder bepaalde antibiotica, schadelijk zijn voor het gehoor hangt mede af van de toedieningwijze en periode, dat het medicijn wordt ingenomen.
Antibiotica, die via de mond en gedurende een korte tijd wordt ingenomen, zijn meestal niet schadelijk voor het oor. Hieronder vallen de penicillines, tetracyclines en chynolonen (er zijn veel verschillende merknamen). Dus bij deze antibiotica lijkt er weinig risico te zijn. Toch is het altijd verstandig om de bijsluiter goed te lezen. Het gebruik van (te)veel antibiotica is nooit goed. Een eerste symptoom van gehoorproblemen is dat de patiënt last krijgt van oorsuizingen. In dit het geval is een doktersbezoek direct gewenst.
Bij antibiotica die door injectie in het bloed worden opgenomen in plaats van via de mond is voorzichtigheid geboden. Hierbij gaat het om antibiotica,die bij zeer ernstige infecties met gevaarlijke bacteriën worden toepast, meestal in het ziekenhuis. Dit is dus geen dagelijkse praktijk. Bekende voorbeelden zijn: kanamycine, gentamycine en streptomycine. Het risico wordt groter als er ook een stoornis is in de nieren, die voor een afvoer van de schadelijke stoffen moet zorgen.
Bij toepassing met oordruppels in een open trommelvlies kan ook een gehoorbeschadiging ontstaan, met name met antibiotica. Deze kans is echter klein. Mensen met een slecht gehoor en een open trommelvlies moeten wel extra voorzichtig zijn met het gebruik van oordruppels, die antibiotica bevatten zoals: neomycine, gentamycine, chloramphenicol.
Zie ook het artikel: Baanbrekend onderzoek naar doofheid door medicijnen